تائوت چینگ ( Tao Te Ching ) یا تلفظ دقیق آن دائو د جینگ از مشهور ترین متون فلسفی و خرد خاور دور است.

این اثر که دست رنج لائو دزو، اندیشمند چینی، است یکی از بهترین آثار برای آشنایی با نوع فلسفه ورزی چین می باشد.

خلاصه کتاب تائوت چینگ اثر لائو دزو :

تائوت چینگ، متنی اساسی برای تائوئیسم فلسفی و مذهبی است.

همچنین تائوت چینگ به شدت بر سایر مکاتب فلسفه و دین چینی از جمله قانون گرایی، آیین کنفوسیوس و بودیسم چینی تأثیر گذاشت.

بسیاری از هنرمندان از جمله شاعران، نقاشان، خوشنویسان و باغبانان از تائوت چینگ به عنوان منبع الهام استفاده کرده اند.

تأثیر آن بسیار گسترده شده است و اکنون یکی از قابل توجه ترین متون ترجمه شده در ادبیات جهان است.
تائوت چینگ را می توان به عنوان اثری کلاسیک ترجمه کرد.

کتاب تائوت چینگ : کتاب راه و فضیلت، تائو و خصوصیات آن، قانون عقل و صداقت ، یا رساله ای در مورد اصول و اعمال است.

معمولا کتاب های چینی باستان به جای عنوان اصلی با نام نویسنده یاد می شوند.

به این ترتیب در این مورد کتاب تائوت چینگ با عنوان لائو دزو ، به ویژه در منابع چینی ، نیز شناخته می شود

کتاب تائوت چینگ اثر لائو دزو
کتاب تائوت چینگ اثر لائو دزو


نسخه های کتاب تائوت چینگ اثر لائو دزو

تائوت چینگ تاریخ متنی طولانی و پیچیده ای دارد.

نسخه ها و تفسیرهای شناخته شده به دو هزار سال قبل برمی گردد.

در این میان دست نوشته هایی بر روی بامبو، ابریشم و کاغذی که در قرن بیستم کشف شده اند به چشم میخورد.

ساختار متنی و ادبی کتاب تائوت چینگ

تائوت چینگ متن کوتاهی متشکل از حدود 5000 کاراکتر چینی در 81 فصل یا بخش کوتاه است .

شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه بخش‌ها بعداً اضافه شده‌اند – برای تفسیر، یا به‌عنوان کمکی برای به خاطر سپردن متنی – و متن اصلی به‌طور روان‌تر و ساده تری سازمان‌دهی شده است.

سبک نوشتاری تائوت چینگ لاکونیک است، قواعد دستوری کمی دارد و تفسیرهای متنوع و متناقض را مشمول می شود.

حروف چینی در نسخه‌های اصلی احتمالاً به ژوانشو (خط مهر 篆書) نوشته شده‌اند، در حالی که نسخه‌های بعدی به سبک‌های لیشو (خط روحانی 隸書 ) و کایشو (خط معمولی 楷書) نوشته شده‌اند.

کتاب تائوت چینگ اثر لائو دزو
کتاب تائوت چینگ اثر لائو دزو

اصالت تاریخی نویسنده

تائوت چینگ به لائو دزو نسبت داده می شود که وجود تاریخی او موضوع بحث های علمی – تاریخی بوده است.

نام او که به معنای «استاد پیر» است، تنها به بحث و جدل در این مورد دامن زده است.

اولین اشاره قابل اعتماد به لائو دزو، زندگینامه او در سوابق مورخ بزرگ چینی سیما کیان (حدود 145–86 قبل از میلاد) است.

این مطلب را هم ببینید
بهترین کتاب ها درباره کتاب‌

این زندگینامه در واقع ترکیبی از سه داستان است.

در داستان اول ، لائو دزو ( استاد پیر ) معاصر کنفوسیوس (551–479 قبل از میلاد) بود.

نام خانوادگی او لی (李) و نام شخصی او دان (聃) بوده است .

او یکی از مقامات آرشیو امپراتوری بود و قبل از عزیمت به غرب به درخواست نگهبان گذرگاه هان کو کتابی در دو بخش نوشت.

از آن کتاب با عنوان تائوت چینگ یاد شده است.

در داستان دوم، لائو دزو ( استاد پیر )، که او هم معاصر کنفوسیوس بود، لائو لایزی (老莱子) بود که کتابی در 15 بخش نوشت.

سوم، لائو دزو ( استاد پیر ) مورخ بزرگ و اخترشناس لائو دان (老聃) بود که در زمان سلطنت دوک شیان از کین (秦獻公) (384–362 قبل از میلاد) زندگی می کرد.

نسل‌های زیادی از محققان در مورد تاریخی بودن و هویت واقعی لائو دزو و قدمت تائوت چینگ بحث کرده‌اند.

مطالعات زبان‌شناختی واژگان و نوع طرح قافیه متن به تاریخ ترکیب بعد از شیجینگ و قبل از ژوانگزی اشاره دارد.

افسانه‌ها به گونه‌های مختلف ادعا می‌کنند که لائو دزو «پیر به دنیا آمده» و 996 سال زندگی کرده است.

برخی از محققان غربی درباره وجود تاریخی لائو دزو ابراز تردید کرده اند.

بسیاری از تائوئیست ها لائو دزو را به عنوان دائوتسو، بنیانگذار مکتب دائو، دائود تیانزون در سه نفر خالص، و یکی از هشت پیری که از تایجی در اسطوره آفرینش چینی تغییر شکل داده است، ستایش می کنند.

دیدگاه غالب در میان محققان امروزه این است که متن یک مجموعه یا گلچینی است که در نهایت نشان دهنده چندین نویسنده است.

متن فعلی ممکن است برگرفته از طیف وسیعی از متون مربوط به یک یا دو قرن پیش باشد.

نسخه های اصلی تائوت چینگ

در میان بسیاری از نسخه‌های ارسال شده از متن تائوت چینگ، سه نسخه اصلی از تفسیرهای اولیه نامگذاری شده‌اند.

نسخه یان زون، از تفسیر منسوب به محقق سلسله هان، یان زون گرفته شده است.

نسخه هشانگ گونگ، از نام هشانگ گونگ افسانه ای (河上公 “حکیم کنار رودخانه) که ظاهراً در زمان سلطنت (180 تا 157 قبل از میلاد) امپراتور ون هان می زیسته نامگذاری شده است.

این تفسیر مقدمه‌ای دارد که توسط Ge Xuan (葛玄، 164–244 پس از میلاد)، عموی Ge Hong نوشته شده است، و تاریخ این نسخه به قرن سوم پس از میلاد می‌رسد.

نسخه وانگ بی، این نسخه ریشه های قابل تایید بیشتری نسبت به هر یک از موارد فوق دارد.

وانگ بی (226–249 پس از میلاد) فیلسوفِ دوره سه پادشاهی و مفسر تائوت چینگ و آی چینگ بود.

در آغاز دهه 1920 و 1930، مارک اورل استاین و همکارانش هزاران طومار را در غارهای موگائو در نزدیکی دانهوانگ یافتند.

آنها شامل بیش از 50 نسخه خطی جزئی و کامل از تائوت چینگ بودند.

یکی از آنها که توسط کاتب سو دان (素統) نوشته شده است، مربوط به 270 پس از میلاد است و با نسخه هشانگ گونگ مطابقت دارد.

این مطلب را هم ببینید
داستان جنگ های شاهنامه فردوسی 2

نسخه خطی جزئی دیگری شرح Xiang’er (想爾) دارد که قبلاً گم شده بود.

متون Mawangdui و Guodian

در سال 1973، باستان شناسان نسخه هایی از کتاب تائوت چینگ اولیه، معروف به متون ابریشم Mawangdui را در مقبره ای با قدمت 168 قبل از میلاد کشف کردند.

آن متون شامل دو نسخه تقریباً کامل از تائوت چینگ بودند که به آنها متن A (甲) و متن B (乙) گفته می شود

بر اساس سبک‌های خوشنویسی و پرهیز از تابو نام‌گذاری امپراتوری، محققان معتقدند که تاریخ متن الف را می‌توان به دهه اول و متن ب را در حدود دهه سوم قرن دوم پیش از میلاد دانست.

در سال 1993، قدیمی ترین نسخه شناخته شده متن تائوت چینگ، نوشته شده بر روی ورقه های بامبو، در مقبره ای در نزدیکی شهر گودیان در جینگمن، پیدا شد و قدمت آن به 300 سال قبل از میلاد مسیح می رسد.

Guodian Chu Slips شامل حدود 800 ورقه بامبو با مجموع بیش از 13000 کاراکتر است که حدود 2000 مورد از آنها با تائوت چینگ مطابقت دارد.

هر دو نسخه Mawangdui و Guodian معمولاً با متون دریافتی مطابقت دارند، به استثنای تفاوت در ترتیب فصل و نوع گرافیک.

چندین ترجمه اخیر تائوت چینگ از این دو نسخه استفاده می کنند.

بخشی از متن کتاب تائوت چینگ اثر لائو دزو

اگر مردان بزرگ را بیش از اندازه ارزشمند شمارید،

مردم عادی کوچک شمرده می‌شوند.

اگر دارایی خود را بیش از اندازه عزیر بدارید،

دزدی در میان مردم رواج پیدا می‎‌کند.

فرزانه با خالی کردن ذهن مردم،

آنان را رهبری می‌کند

و با تضعیف جاه طلبی‌ها و تحکیم اراده‌شان،

درون آنها را غنی می‌سازد.

او به آنها کمک می‌کند

تا از دانسته‎‌ها و آرزوهای خود خالی شوند

و در کسانی که تصور می‌کنند می‌دانند،

سردرگمی به وجود می‌آورد.

بی عملی را بیازمایید،

و هرچیزی در جای خود قرار می‌گیرد.

۲۴

آن که روی انگشتانش می‌ایستد،

نمی‌تواند تعادلش را حفظ کند.

آن که عجله می‌کند،

نمی‌تواند خیلی پیش برود.

آن که سعی در درخشیدن دارد،

نور وجودش را خاموش می‌کند.

آن کس که خود را بزرگ می‌داند،

نمی‌تواند بداند واقعا کیست.

آن که بر دیگران فرمان می‌راند،

نمی‌تواند بر وجود خویش فاتح شود.

آن کس که به کارش می‌چسبد،

چیزی دیرپا خلق نمی‌کند.

اگر می‌خواهید با تائو در هماهنگی قرار گیرید،

کار خود را بکنید و سپس همه چیز را رها کنید.

۵۹

برای خوب اداره کردن کشور

چیزی سودمندتر از مدارا و میانه‌روی نیست.

نشانه‌ی انسان میانه‌رو

رهایی از ایده‌های شخصی است؛

شکیبا چون آسمان،

همه گیر چون تابش خورشید،

استوار چون کوه،

انعطاف پذیر چون درختی در باد؛

هدفی در نظر ندارد

و همه چیز را به کار می‌گیرد.

زندگی، خود راهش را می‌یابد.

برای فرزانه ناممکن وجود ندارد

چون رها و آزاد است

و به فکر رفاه دیگران

همچون مادری که از فرزندش مراقبت می‌کند.